جريان شناسى سطح(3) - قنبری، آیت - الصفحة ٣٣
حزب جمهورى اسلامى، در سال ١٣٥٨ به وسيله شهيد بهشتى، شهيد باهنر، حضرت آيتاللَّه خامنهاى، آيتاللَّه موسوى اردبيلى و آيتاللَّه هاشمى رفسنجانى تأسيس شد. اين حزب به دبير كلى شهيد بهشتى در تثبيت نظام در سالهاى بحران و خنثى كردن توطئههاى دشمنان انقلاب، افشاى ماهيت ليبرالها و گروههاى برانداز بسيار مؤثر بود. «١» رهبران اين حزب مسئوليتهاى كليدى را در نظام جمهوى اسلامى بر عهده داشتند. از مهمترين مبانى فكرى اين حزب اطاعت از ولايت فقيه، تلاش براى استقرار حكومت اسلامى و دفاع از نظام جمهورى اسلامى بود. حزب جمهورى اسلامى، سرانجام پس از بروز يك سرى اختلافات داخلى از جمله درباره بند ج قانون زمينشهرى، قانون كار، قانون تعاونىهاى توليدى، حدود مالكيت، نخست وزيرى مهندس مير حسين موسوى «٢» و فرصت نكردن رهبران حزب براى رسيدگى به امور آن به دليل مشاغل مهم سياسى و اجرايى، در سال ١٣٦٦ با موافقت امام خمينى (ره) به فعاليتهاى خود پايان داد. «٣» مجمع روحانيون مبارز، در سال ١٣٦٧ ش. به دنبال اختلاف نظر اعضاى جامعه روحانيت مبارز و انشعاب آن پديد آمد. اين انشعاب مورد تأييد امام خمينى (ره) نيز قرار گرفت. بنيانگذار انقلاب اسلامى بر اشتراك در هدف اين دو تشكل مهم روحانى پاى فشرد و اختلاف اين دو شعبه را در سليقه، راهكارها و چگونگى وصول به اهداف دانست، امام خمينى (ره) فرمود:
... و اين مسئله روشن است كه بين افراد و جناحهاى موجود وابسته به انقلاب اگر اختلاف نظر هم باشد. صرفاً سياسى است ولو اينكه شكل عقيدتى هم به آن داده شود. چرا كه همه در اصول باهم مشتركند و به همين خاطر است كه من آنها را تأييد مىنمايم. آنها نسبت به اسلام و قرآن وفا دارند و دلشان براى مردم و كشور مىسوزد و هر كدام براى رشد اسلام و خدمت به مسلمين طرح و نظرى دارند كه به عقيده خود موجب رستگارى است. «٤»