١٢- و اگر ببينى هنگامى كه گناه كاران در قيامت به زير افكنند سرهاى خود را نزد پروردگار خود گويند كه: اى پروردگار ما! اكنون ديديم و شنيديم پس برگردان ما را به دنيا كه عمل خوب شايسته كنيم؛ چون كه اكنون ما يقين كرديم به آنچه در دنيا به آن انكار داشتيم.
١٣- و اگر مى‌خواستيم ما به اجبار، مى‌داديم به هر نفسى هدايت و راه‌يافتگى او را و ليكن چنين نكنيم كه اجبار منافى با اختيار در دار تكليف و مانع از استحقاق ثواب است پس حق گفتار من و حكم من درباره ايشان آن است كه: پر مى‌كنم جهنم را از همگى جن و انس متمرّدين.
١٤- و گفته شود به ايشان كه: بچشيد عذاب دوزخ را به سبب آنكه فراموش كرديد و ترك نموديد ياد رسيدن روز جزاى خود را، كه اين روز قيامت است. البته فراموش كرديم ما هم شما را و ترك نموديم فرا گرفتن شما را به رحمت خود. و بچشيد عذاب جاويد را به سبب آنچه تمرّد مى‌كرديد.
١٥- جز اين نيست كه ايمان مى‌آورند به آيات ما آن كسانى كه هر گاه پند داده شوند به آن آيات به روى درافتند سجده‌كنان؛ و تسبيح كنند به جهت پروردگارشان. و ايشان تكبر و سركشى نمى‌كنند.
١٦- ايشان كسانى هستند كه دور مى‌شود پهلوهاى ايشان از خوابگاهها، و به شب زنده‌دارى و راز و نياز با ما عادت كرده لذت مى‌برند. و با كمال خلوص مى‌خوانند پروردگار خود را به جهت ترس از عذاب و اميد به رحمت، كه گاهى از عذابش ترسان و گاهى به رحمتش اميدوارند. و از آنچه روزى داديم ما ايشان را انفاق مى‌كنند.
١٧- نمى‌داند هيچ كس آنچه از ثواب در پنهانى ذخيره شده است براى او كه روشنى بخش چشمهاست؛ چون لذايذ نعم آخرت به وصف در نيايد. آنچه دهند پاداش عملى است كه مى‌كردند.
١٨- آيا آن كسى كه مؤمن است مانند كسى است كه فاسق است؟ برابر نيستند در شرافت و رتبه.
١٩- اما آن كسانى كه ايمان آوردند و عمل نيكو كردند براى ايشان بوستانهايى است كه مأواى ايشان است. و آن بوستانها پذيرايى است براى ايشان به پاداش آنچه از اعمال نيك مى‌كردند.
٢٠- و اما آنان كه فاسق و گنهكارند جايگاه ايشان جهنم است؛ هر وقت بخواهند كه بيرون روند از آتش برگردانيده شوند در آن و گفته شود به ايشان كه: بچشيد عذاب آتشى را كه تكذيب مى‌كرديد آن را.