٣١- در حالى كه روگردان باشيد از همه اديان براى دين خدا و مشرك نباشيد به او. و هر كه شرك بياورد به خدا گويا درافتاده از آسمان به روى زمين؛ و بربايند او را مرغان لاشه خوار يا بيفكنند او را بادها در جايى دور و خطرناك.
٣٢- اين امر خدا است، هر كه بزرگ شمارد شعائر و آداب دين خدا را كه مناسك حج و غيره است البته آن از اثر پرهيزكارى دلهاست.
٣٣- براى شما در آن مناسك حج منفعتهاست تا زمان قيامت؛ پس جاى انجام مناسك حج خانه قديم خداست كه كعبه است. (و بنايى است بس كهن؛ چون اولين خانه‌اى است كه به امر خدا حضرت آدم بنا نموده).
٣٤- و براى هر گروهى از امم سابقه عبادتى قرار داديم كه ذكر كنند خدا را بر ذبح آنچه روزى داد ايشان را از زبان بستگان؛ چون: شتر و گاو و گوسفند؛ و شكر نمايند. خداى شما خداى يگانه است؛ براى او منقاد شويد. و مژده بده فروتنان را.
٣٥- آن كسانى كه چون ذكر كرده شود خدا نزد ايشان بترسد دلهايشان. و مژده ده صبر كنندگان بر رنجها و محنتها را. و مژده بده برپا دارندگان نماز را؛ و آن كسانى كه از آنچه روزى داديم ايشان را انفاق مى‌كنند.
٣٦- و قرار داديم قربانى كردن شتر چاق را در مكه براى شما از اعمال حج كه از شعائر خدا و نشانه‌هاى دينش است. و براى شما البته در آن قربانى خير است. پس ذكر كنيد اسم خدا را بر آن شتر در حالى كه ايستاده باشد؛ يك دست زير بغل بسته آن را نحر كنيد و حربه‌اى در گودى گلويش زنيد. پس چون بيفتد پهلوهاى آن شتر به زمين و روح از بدنش مفارقت كند بخوريد از آن و بخورانيد فقيرى را كه سؤال نمى‌كند و فقيرى را كه سؤال مى‌كند. اين چنين رام كرديم شتر را از براى شما شايد شكر كنيد.
٣٧- هرگز نرسد به خدا گوشتهاى آن شتر و نه خونهاى او؛ (چون عادت عرب اين بود كه براى تقرّب به خدا خون قربانى را به ديوار كعبه مى‌ماليدند). و ليكن به خدا پرهيزكارى شما مى‌رسد و آن مرضىّ خداست. اين چنين رام كرد خدا آن قربانيها را از براى شما تا اينكه بزرگ شماريد خدا را بر آنچه راه نمود به شما. و مژده بده نيكوكاران را.
٣٨- البته خدا دفع مى‌كند از آن كسانى كه ايمان آوردند شرّ مشركين را؛ چون خدا دوست نمى‌دارد هر خيانت كننده ناسپاس را.