٣٨- وقتى كه وحى كرديم به سوى مادر تو آنچه را كه وحى شد به او.
٣٩- كه: بگذار فرزند خود را در صندوقى مانند تابوت و بيفكن او را در دريا؛ مى‌اندازد موج دريا موسى را به كنارى تا فرا گيرد او را دشمن من و دشمن او كه فرعون بود.
و انداختم من بر تو اى موسى! محبتى از هر كس كه تو را مى‌ديد. و اين موهبتى بود از طرف من براى تو (وقتى كه موسى را از تابوت بيرون آوردند محبت بسيارى از او در دل فرعون و زنش و هر كس كه او را ديد افتاد) چنين كرديم تا پرورده شوى با مراقبت من.
٤٠- به ياد آور اى موسى! وقتى را كه مى‌رفت خواهرت نزد آسيه زن فرعون و گفت: آيا دلالت كنم شما را بر كسى كه تكفل اين طفل كند به شير دادن؟ و مقصودش مادرت بود، زن فرعون قبول كرد و مادرت را براى پرستارى تو خواست. و برگردانيديم تو را به سوى مادرت تا اينكه روشن شود چشم او و اندوه نخورد در مفارقت تو. و ديگر آنكه كشتى تو از قبطيان نفسى را فرعون مى‌خواست تو را قصاص كند و نجات داديم تو را از اين غم؛ و آزموديم تو را به ابتلا، آزمودنى مهم. و درنگ كردى سالها در ميان شهر مدين پس آمدى از آنجا به اين وادى به طورى كه مقدر شده بود اى موسى! (تقدير چنين بود كه:
با تو سخن گويم و تو را مقام پيغمبرى دهم).
٤١- و برگزيدم تو را براى خودم كه رسول من شوى.
٤٢- برو تو و برادرت با نشانه‌هايى كه من به تو دادم؛ و سستى نكنيد در ياد من و انجام وظيفه خود.
٤٣- برويد به سوى فرعون كه او سركشى كرده و طغيان نموده.
٤٤- و بگوييد از براى فرعون گفتن نرم و آرامى شايد پند بگيرد و بترسد.
٤٥- گفتند موسى و هارون: اى پروردگار ما! البته ما مى‌ترسيم كه فرعون فرو گذار نكند از چيزى در عقوبت بر ما، يا اينكه سركشى كند و بر طغيان خود بيفزايد.
٤٦- خدا گفت: مترسيد كه من با شما هستم، مى‌شنوم و مى‌بينم.
٤٧- برويد نزد فرعون و بگوييد كه: ما رسولانيم از جانب پروردگار تو، بفرست با ما بنى اسرائيل را و عذاب مكن ايشان را. آمديم تو را با نشانه و معجزه از جانب پروردگار تو. و كسى كه متابعت كند راه راست را سالم ماند از عذاب خدا.
٤٨- وحى شده است به ما كه عذاب خدا بر كسى است كه تكذيب كند ما را و رو بگرداند.
٤٩- چون نزد فرعون رفتند و چنين گفتند؛ فرعون گفت: كيست پروردگار شما اى موسى؟!
٥٠- موسى گفت: پروردگار ما آن كسى است كه عطا كرد هر چيزى را از انواع مخلوقات آنچه را كه شايسته آن بود؛ پس راه نمود آن را به آنچه احتياج به آن داشت.
٥١- فرعون گفت: پس حال قرنهاى پيشين چيست كه خداى را نپرستيدند؟