١٢٥- كسى كه بخواهد خدا ثابت بدارد هدايت او را به جزاى ايمانش، باز كند سينه‌اش را براى اسلام. و كسى را كه مى‌خواهد خدا كه در گمراهى خود بماند براى كفر و عنادش، سينه او را تنگ و سخت مى‌نمايد. ( «جعل» به معنى «تسميه» آمده؛ مثل «جعلوا الملائكة. اناثا») چون چنان دشوار است بر او ايمان كه گوئيا بالا مى‌رود در آسمان.
اينطور مى‌گرداند خدا پليدى را بر آن كسانى كه ايمان نمى‌آورند.
١٢٦- و اين دين اسلام، راه راست پروردگار تو است؛ در حقيقت تفصيل داديم ما آيات را براى قومى كه پند مى‌گيرند.
١٢٧- از براى مؤمنين است خانه با سلامت نزد پروردگارشان. و خدا يار ايشان است به سبب آنچه كار نيك مى‌كنند.
١٢٨- و ياد كن روزى را كه جمع مى‌كنيم ما جنّ و انس را جمعا و ندا كنيم كه: اى گروه جن! عدد خود را زياد كرديد از گمراهان انسان كه مانند خود گمراهشان نموديد. و گويند دوستان ايشان از انس: اى پروردگار ما! برخوردارى كردند و لذت بردند بعضى از ما به بعضى ديگر. (جنّ و شياطين از ما لذت بردند كه ما فرمانبر ايشان بوديم؛ ما از ايشان لذت برديم كه ما را به هواى نفسمان راهنمايى مى‌كردند.) چنين بوديم تا رسيديم به اجل خود. گويد خدا: آتش هميشه جايگاه شماست مگر آنچه خدا خواهد كه بعضى را از آتش درآرد؛ البته پروردگار تو حكيم داناست.
١٢٩- همين طور برگماريم بعضى از ستمكاران را به بعضى ديگر به سبب آنچه عمل مى‌كنند.
١٣٠- در قيامت گفته شود: اى گروه جن و انس! آيا نيامد شما را رسولانى از جنس خودتان كه حكايت كنند بر شما آيات مرا و بترسانند شما را از ديدن اين روزتان كه روز قيامت است؟! (در سوره احقاف و در سوره جن بيايد كه عده‌اى از جنّ، آمدند قرآن شنيدند و رفتند براى هدايت قومشان آنها رسولان جنّ بودند.) گويند: گواهى مى‌دهيم ما بر ضرر خودمان كه ما در كفر و ضلالت بوديم. و مغرور كرد ايشان را زندگانى دنيا.
و شهادت دهند بر نفسهاى خود كه ايشان كافر بودند.
١٣١- اين فرستادن رسولان براى اين است كه نيست پروردگار تو هلاك كننده اهل قريه‌ها و شهرها به ظلم و ستم، در حالى كه ايشان غافل و بى‌خبر باشند.