ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٨ - نقش يهوديان در صنعت هرزه نگارى آمريكا
در قالب دو گروه توليدكنندگان و فروشندگان محصولات پورنوگرافى و بازيگران فيلمهاى سكسى صورت مىگيرد. هر چند يهوديان تنها ٢% از جمعيت آمريكا را تشكيل مىدهند، ولى در پورنوگرافى برجسته و سرشناس شدهاند.
بسيارى از دلّالان و معاملهگران هنر و ادبيان شهوانى در تجارت كتاب، بين سالهاى ١٩٤٠- ١٨٩٠ م. يهوديان مهاجرانى بودند كه داراى ريشه و اصل و نسب آلمانى بودند.
استورمن همچنين شكل نوينى از اتاقكهاى سنّتى شهرفرنگ (نوعاً يك اتاق تاريك با تلويزيون رنگى كوچك كه در آن تماشاگر مىتواند فيلمهاى ويدئويى مستهجن را تماشا كند) را عرضه كرد. گفته شده است كه استورمن تنها كنترل صنعت سرگرمى هرزهنگارى را در دست نداشت؛ بلكه وى به معناى كلّ اين صنعت بود.
سرانجام وى به علّت فرار از پرداخت ماليات و جرائم ديگر، محكوم و مجرم شناخته شد و در سال ١٩٩٧ م. در زندان با بدنامى و بىآبرويى مُرد. پسرش ديويد، به كسب و كار خانوادگى ادامه داد. نمونه مجسّم و امروزى استورمن، يك يهودى چهل و سه ساله اهل «كلولند» است كه نام وى استيون هيرچ است و دونالد ترومپ صنعت پورنوگرافى توصيف شده است.
برقراركننده پيوند و ارتباط ميان اين دو نفر، فِرِد، پدر استيون بود كه كارگزار بورس و جانشين استورمن به شمار مىآمد. امروزه هيرچ، گروهى را كه مايكروسافت جهان پورنوگرافى ناميده شده و توليدكننده بيشترين فيلمهاى سكسى در آمريكاست، اداره مىكند.
تخصّص وى، وارد كردن فنون بازاريابى مربوط به جريان غالب و اصلى حرفه پورنوگرافى بود. در حقيقت، وى ويد، شبيه به سامانه استوديوى هاليوود در دهههاى ١٩٣٠ م. و ١٩٤٠ م. است؛ به ويژه در مورد قراردادهاى انحصارى با ستارگان سكس پيشهاى كه از سوى هيرچ به مزدورى گرفته شده و سازماندهى مىشوند. «وى ويد» موضوع يك شوى تلويزيونى در مورد پشت صحنه فيلمى بود كه از شبكه چهار پخش شد: دختران و پسران زيباروى يهودى!
بيشتر بازيگران پيشتاز مرد و نيز شمار قابل ملاحظهاى از ستارگان زن در فيلمهاى مستهجن دهههاى ٧٠ و ٨٠ ميلادى را يهوديان به خود اختصاص دادهاند.
يهوديان در صنعت پورنوگرافى به همان دلايلى وارد شدند كه همكيشان آنان در هاليوود وارد شده بودند. آنان بيشتر به اين دليل جذب اين صنعت شدند كه هنوز موانع محدودكننده، آن چنان كه آنان با اين موانع در بسيارى از حوزههاى ديگر زندگى آمريكايى مواجه بودند، ايجاد نشده بود.
در صنعت هرزهنگارى عليه يهوديان، هيچگونه تبعيضى وجود نداشت. در اوايل سده بيستم، يك سرمايه گذار براى شروع كسب و كار فيلم، نيازمند مبلغ زيادى پول نبود؛ سينما يك هوس و مدّ روز گذرا و ناپايدار در نظر گرفته مىشد. در كسب و كار پورنوگرافى نيز شروع به كار آسان بود.
براى نشان دادن فيلمهاى ويژه مردان يا لوپس، همه چيزهايى كه يك نفر لازم داشت، يك پروژكتور، سالن سينما و چند صندلى بود. يهوديان كه وابستگى به وضع موجود نداشتند و در اثر نوآورى خود چيزى براى از دست دادن نداشتند، آماده تجربه روشهاى نوين انجام كسب و كار بودند.
جىايگرترمن در اينباره مىگويد: يهوديان هنگامى كه خود را محروم از يك عرصه و حوزه كار و تلاش يافتند، به حرفهاى روى آوردند كه احساس كردند، سرانجام مىتوانند با همكارى همقطاران خود و با كوشش جمعى، رشد و ترقّى كنند ... يهوديان مدّتهاى مديدى سرشت، خلقوخو، قريحه و استعداد دلّالان و واسطهها را پرورش و گسترش دادهاند. آنان به اين توانايىها افتخار و مباهات مىكنند.
سرگرمى و نمايش فيلمهاى مستهجن نيازمند چيزى بود كه يهوديان به وفور از آن برخوردار بودند: «chutzpah» يعنى بىشرمى، پررويى، بىحيايى و وقاحت. يهوديان اوّليهاى كه توليدكننده محصولات هرزهنگارى بودند، نابغههاى بازاريابى و سرمايهگذاران و كارآفرينان جاهطلب و بلندپروازى بودند كه ايستادگى، پايدارى، سرسختى، فراست و اعتماد به نفس بىپايان آنان، باعث موفّقيتهاى چشمگيرشان شد.
البتّه شمار زيادى از يهوديان شاغل در هرزهنگارى، بيشتر با انگيزه و