ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٢ - اصحاب حضرت مهدى (ع) برادران پيامبر (ص)

اصحاب حضرت مهدى (ع) برادران پيامبر (ص)

سخنرانى آيت الله العظمى وحيد خراسانى‌\*

درخصوص حضرت ولى‌عصر، صاحب الامر (ع)، محرم غيب و امين اسرار خداوند متعال به آنچه مورد رضايت خداوند است كه در حقّ ايشان بيان شود، متوسّل مى‌شويم.

بعضى از عباراتى كه در شأن آن بزرگوار (ع) وارد شده، فهم و تصوّر اعماق دشوار است؛ مثل اين فراز از دعاى ندبه:

«بنفسى أنت من عقيد عزٍّ لايسامى.»[١]

يعنى خداى متعال مقامى را به تو اعطا نموده كه با آن مقام به قلّه عزّتى رسيده‌اى كه هيچ كس را توان رسيدن به آن نيست يا مقام هيچ كس نمى‌تواند با آن برابرى كند.

درك اين جمله، منوط به درك مفهوم امامت و درك اين مطلب است كه امام مهدى (ع) كه امامت به او ختم مى‌شود، كيست؟

تمام عالم، منتظر وجود حضرت آدم (ع) و فرزندان او بود. سرّ آن در كلام خداوند متعال نهفته است كه:

«إِنِّيأَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُونَ؛[٢]

من چيزى را مى‌دانم كه شما نمى‌دانيد.»

و تمام بنى‌آدم، منتظر نبوّت و رسالت پيامبران بودند؛ زيرا رسالت پيامبران، تعليم و تربيت بنى‌آدم و راهبرى آنها تا رسيدن به نهايت كمالشان بود.

ذ رسالت تمام پيامبران و رسولان، انتظار خاتم انبيا (ص) بوده است؛ به دليل اينكه تربيت انسان‌ها و رسيدن آنها به كمال، فقط با رسالت آن بزرگوار محقّق مى‌شد و به ثمر مى‌رسيد.

امّا عجيب‌تر و بزرگ‌تر اين است كه خاتم پيامبران (ص)، خود به آمدن حضرت مهدى (ع)، خاتم امامان و تحقّق دهنده اهداف رسالت، چشم دوخته بود.

اگر اين مسئله را بفهمى، خواهى فهميد كه ولى‌عصر و امام زمان (ع) كيست.

امام زمان (ع)، غيب مخصوص خداوند

از امام صادق (ع) در مورد تفسير اين آيه سؤال شد:

«المذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ؛[٣]

الف، لام، ميم. اين است كتابى كه در (حقّانيت) آن، هيچ ترديدى نيست، (و) مايه هدايت تقواپيشگان است. آنان كه به غيب ايمان مى‌آورند، نماز را برپا مى‌دارند و از آنچه به ايشان روزى نموده‌ايم، انفاق مى‌كنند.»

آن حضرت (ع) در جواب فرمودند:

مراد از «متقّين»، همان شيعيان حضرت على (ع) هستند و مراد از «غيب» همان حجّت غائب (ع) است. گواه آن فرموده خداوند متعال است، كه مى‌فرمايد:

«وَيَقُولُونَ لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَقُلْ إِنَّمَا الْغَيْبُ لِلَّهِ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ؛[٤] وَ[٥]

و [كافران‌] مى‌گويند، چرا آيتى (نشانه‌اى) از پروردگارش، براى او نازل نمى‌شود؛ پس بگو همانا غيب مخصوص خداست، پس منتظر باشيد كه ما نيز از منتظران هستيم.»

جايى كه امام صادق (ع) اين‌گونه استدلال مى‌كنند كه نوابغ بشريت بايد عقل خود را به كار بيندازند و در اعماق كلام آن حضرت به تفكّر بنشينند، امام صادق (ع) در اين مورد، به كلام خداوند استدلال مى‌كنند.:

«وَيَقُولُونَ لَوْ لا أُنْزِلَ ...