خورشيد آسمان فقاهت و مرجعيت - كريمى جهرمى، على - الصفحة ٢٢٢ - وارث فدك

وارث «شهر فدك» دلخسته بود

بار هجرت را از اين جا بسته بود

جام زهر درد او صد ساله بود

با «محمّد»، با «على» همناله بود

پيكرى در بورياى غصه مرد

داغ خود را بهر «زهرا» هديه برد

گرچه بر اندوه او ياور نبود

هيچ‌كس را، رفتنش باور نبود

آه، ديگر آسمان تاريك شد

«خط فقه سنّتى» باريك شد

پيرعشق و پير فتوى و جهاد

عاشقان را در شبى تنها نهاد

بعد او «فيضيه» را غربت گرفت‌

عالمى را صورت «لا صوّت» گرفت‌

آسمان فقه مهتابى نشد

آب درياهاى علم آبى نشد

حوزه علميه بى «سلّار» شد

شهر «قم» بى‌سيّد و سالار شد

كودك تنهايى و محروميت‌

شد «شهيد ثانى» مظلوميت‌

السّلام اى «فاضل مقداد» ما

السّلام اى «كامل» و «ارشاد» ما

السّلام اى عروة الوثقاى دين‌

آفتاب گنبد خضراى دين‌

اى نشان در بى‌نشانى يافته‌

تار و پودت از «ولايت» بافته‌

اى «جواهر» از كلامت پر «درر»

اى فقاهت از وجودت پرگهر

آيه‌هاى آسمانى الوداع‌

روح ما گلپايگانى الوداع‌

آن شب «معراج» تو مرموز بود

«ليلة الاسراى» تو جانسوز بود

آه، ما را «آذر» غم مى‌رسيد

در «جمادى» سنگ ماتم مى‌رسيد

ما درون ناله‌ها گم مى‌شديم‌

با ملائك راهى «قم» مى‌شديم‌