خورشيد آسمان فقاهت و مرجعيت - كريمى جهرمى، على - الصفحة ٢٢٠ - فقه فرياد يتيمى مىزند

گل فتاد از دستهاى آسمان‌

در قريه، «گوگد» گلپايگان‌

سال نورى ماه شمس مذهب است‌

سال هجرى را قمر بى‌عقرب است‌

گل به دنيا آمد و تاريخ گفت‌

در «هزار و سيصد و شانزده» شكفت‌

جان او زنده است با ياد «حسين»

سيّد عشق است اولاد «حسين»

مى‌رود از «گوگد» اين گلبان پاك‌

بهر كسب فيض در شهر اراك‌

اسوه تقوى و زهد و فاطرى است‌

جرعه نوش راح فقه حائرى است‌

درد دين آويزه دل مى‌شود

تا «هزار و سيصد و چل» مى‌شود

سنگر فيضيّه مهد راز شد

حوزه علميه قم باز شد

عارف حق عاشق گلچينى است‌

باغبان حوزه‌هاى دينى است‌

از كيان شيعه باشد كيست او

وارث علم بروجردى است او

طيّب اللّه- چشم جانم روشن است‌

آينه- چون آية اللّه من است‌

چون نگينى در ميان مردم است‌

وقت تبعيد خمينى از قم است‌

هجرت خورشيد شد- هجران ماه‌

مسند فقه است او را تكيه‌گاه‌

متن دين را بر دل دريا نوشت‌

حاشيه بر «عروة الوثقى» نوشت‌

چهره ايمان و را شد ناصيه‌

بر وسيله او نوشته «حاشيه»

زير طوبى صبح در باغ بهشت‌

پير، «توضيح المسائل» را نوشت‌

او اضافه كرد بر ميزان، فصول‌

يك «صحيفه فقه» يك «دفتر اصول»

نهروان را بى‌خوارج كرد او

سالها تدريس «خارج» كرد او

شارح توحيد «تحريرات» اوست‌

وامدار فقه «تقريرات» اوست‌

خرقه خالى كرد از آيينه رفت‌

سوى جنّت در «شب آدينه» رفت‌

كرد شمع ديده آن شمس خوب‌

پنجشنبه هيجده آذر غروب‌

باغ گل در معرض ويرانى است‌

«بيست و چارم» از جمادى الثانى است‌