خورشيد آسمان فقاهت و مرجعيت - كريمى جهرمى، على - الصفحة ٢٥ - ٢ - آية الله آخوند ملا محمد تقى گوگدى گلپايگانى

فرمودند: ايشان در اواخر عمر نابينا شده بودند.

و در اواخر ماه ربيع الثانى سنه ١٤١١ قمرى فرمودند: نقل شده كه مرحوم آخوند خراسانى، دو شاگرد ممتاز خود آقاى آقا ضياء الدين عراقى و آقاى شيخ عبد اللّه گلپايگانى را به هنگامى كه اشكالاتى داشتند براى رفع اشكالشان به آقاى ملا محمد تقى ارجاع مى‌داده‌اند.

و نيز فرمودند: نقل شده كه در وهم و دفع‌هاى كفايه، وهم و اشكال از مرحوم آخوند خراسانى است و دفع و جواب ايراد از مرحوم ملا محمد تقى مى‌باشد.

نيز مى‌فرمودند: نقل شده كه در قضيّه آمدن مرحوم آخوند ملا محمد تقى از نجف به ايران، آخوند خراسانى گريه كرده‌اند.

بارى اين عالم بزرگوار از گوگد مهاجرت به اراك مى‌كند[١] و در آنجا رحل اقامت مى‌افكند و سرگرم كارهاى علمى مى‌شود و از جمله، حضرت آية اللّه العظمى آقاى گلپايگانى در اراك از حوزه درس اين مرد بزرگ كاملا استفاده مى‌كنند و سطوح عاليه را در خدمت ايشان مى‌خوانند و گويا بعد در درس خارج ايشان شركت مى‌كنند.

آرى اين همان شخصيت عاليمقامى است كه روزى در گوگد براى اين شاگرد عزيز خود نصاب الصبيان را درس مى‌گفت و حالا در اراك سطوح عاليه‌

[١] راستى حالات علماء گذشته براى روحانيّت فعلى درس بزرگى است. بنگريد كه چنين عالم بزرگ و برجسته‌اى با چه مشلاتى مواجه بوده و چه شخصيتهايى را تحمل كرده است.

علاوه كه اينچنين وزنه عظمى علمى، بدون ادّعا و مدّعا در يك روستا زندگى مى‌كرده و به هدايت و ارشاد مردم سرگرم بوده و براى اداره يك زندگى مختصر در روستا چنين رنجهايى مى‌برده. اكنون نكند كه ما در لباس روحانيّت باشيم و به تجمّل‌گرايى بپردازيم و سرگرم اشرافيّت و رفاه‌طلبى گرديم.