خورشيد آسمان فقاهت و مرجعيت - كريمى جهرمى، على - الصفحة ٢٢١ - فقه فرياد يتيمى مىزند

داس مه در خاك گل كرده درو

در «هزار و سيصد و هفتاد و دو»

خون گل را خاك قم نوشيده است‌

ماه هم امشب سيه پوشيده است‌

مرگ آمد سنگ بر آئينه زد

يك نفر در آسمان بر سينه زد

شيعيان در اشك پرپر ميزنند

نوحه ميخوانند و بر سر ميزنند

شيعيان زنجير را برداشتند

نقش عشق و «پير» را برداشتند

شام ماتم روز زارى گشته است‌

سيل گل در كوچه جارى گشته است‌

صبح جمعه آسمان شبگير شد

«نوحه خواندن» فتوى «زنجير» شد

حرف هجران بر لبان پير بود

اين صداى شيون زنجير بود

بيرق غم بر سر كاشانه‌هاست‌

بوسه زنجير، زخم شانه‌هاست‌

فقه فرياد يتيمى ميزند

كلّمينى با كليمى ميزند

هين تسلّى از غم پيرش دهيد

هر كه اشكى ريخت زنجيرش دهيد

آه و هق‌هق- اشك و حسرت- سوز گشت‌

هجرت اين پير، طاقت سوز گشت‌

هر كه عاشق شد حسينى ميشود

تسليت گوى خمينى ميشود

شب سيه پوشيده گريان ميرويم‌

خسته دل سوى جماران ميرويم‌

در «جماران» جاى پاى نائب است‌

«جمكران» مانده است «مهدى» غائب است‌

سرنوشت گل عروجى پرپر است‌

خيس از غم، گونه‌هاى رهبر است‌

زين سخن ايران سراسر كربلاست‌

مير ما سيّد على صاحب عزاست‌

مى‌رويم از درد و داغ اين زمان‌

پيش آقا مهدى صاحب زمان‌

آه آقا ما غريبان شبيم‌

دوستداران حسن و زينبيم‌

جان بى‌بىّ دو عالم فاطمه‌

پاك گردان اشك از چشم همه‌