مکارم الأخلاق ت میرباقری - شیخ طبرسی - الصفحة ٥٠١

بهتر قرار ده و آنچه را كه اينها از من نميدانند ببخش كه تو بر غيبها عالمى و عيبها را پرده پوشى).

از علامتهاى ايشان اينست كه: در آنها مى‌بينى كه در دينش نيرومندى و در نرمخوئيش احتياط و دور انديشى و در يقينش ايمان، و نسبت به علمش حرص و آزمندى، و در حال غنى ميانه روى و در عبادتش خشوع و در فقر و نداريش خوبى، و در شدت و سختى بردبارى و طلب حلال و نشاط در هدايت، و دورى از طمع وجود دارد، اعمال صالح انجام ميدهند ولى در ترس و بيمند، شب كه مى‌شود همتشان شكر است و صبح كه مى‌آيد همتشان ذكر است، شب ميكنند با حذر و صبح ميكنند با فرح و خوشحالى حذر از آنچه كه موجب غفلت است، و خوشحالى از فضل و رحمتى كه نصيبشان گشته، اگر نفس در انجام كارى كه بكامش تلخ است چموشى كند، او نيز از دادن آنچه نفس دوست دارد ابا كند نور چشمش در نعمتهاى زوال ناپذير آخرت است، و زهدش نسبت به ثواب دنياى فنا پذير، حلم را به علم، و گفته را به عمل در آميزد، آرزويش كوتاه، لغزشش كم، دلش لرزان، نفسش قانع، خوردنش اندك‌