مکارم الأخلاق ت میرباقری - شیخ طبرسی - الصفحة ٤٤ - (سجده شكر)

و يا تكبر نسبت بتو و انكار خداوندى تو يا گردنكشى از بندگى تو نبوده، بلكه صرفا پيروى از تمايل نفسانى بوده، و شيطان مرا لغزانيده پس از آنكه بر من اتمام حجت كرده‌اى پس اگر مرا به گناهم عذاب كنى ستمكار نئى و اگر ببخشى و بيامرزيم سزاوار جود تست اى ارحم الراحمين.

از حضرت صادق ٧: بمردى فرمود: چون اندوهى ترا رسد دست بر جاى سجده‌ات بمال، بعد دستت را از طرف گونه چپ بر صورت بمال و از جانب گونه راست به پيشانى مرور ده و سه بار بگو (بنام خدائى كه جز او خدائى نيست و بر هر پنهان و آشكار عالم است، خداوند رحمان و رحيم، خداوند اندوه را از من بردار.

و روايت است كه هر كس در سجده بگويد:

(يا رباه يا سيّداه)

بقدرى كه نفسش قطع شود (يعنى بقدر يك نفس) پاسخ داده شود: كه حاجتت را بخواه.

يكى از امامان : در سجده ميفرمود: خداوندا ترا سجده ميكنم در حالى كه ثواب ترا ميجويم، و از عقاب تو ميگريزم، و از خشم تو ترسانم بعد ميگفت:

(يا الله، يا رباه، يا رباه)

و ادامه ميداد تا نفسش قطع‌