مکارم الأخلاق ت میرباقری - شیخ طبرسی - الصفحة ١٩٢ - (عطسه)

از امام ششم (ع): هر كه وقت شنيدن عطسه گويد: (در هر حال و در هر وضعى از امور دين و دنيا كه باشم خدا را سپاس ميگويم و صلوات خدا بر محمد و آل او) هرگز بناراحتى دهان مبتلى نشود.

از پيغمبر اكرم ٦: هر كه بر عطسه‌كننده در حمد سبقت گيرد از درد دندان و خاصره در امان باشد.

از امام صادق (ع): هر كه عطسه كند و بگويد

(الحمد لله)

دو فرشته‌اى كه بر او گماشته‌اند گويند:

(رب العالمين كثيرا لا شريك له)

و اگر خود او اين جمله را نيز بگويد فرشتگان گويند

(و صلى الله على محمد)،

و اگر خود او اين را نيز بگويد دو ملك گويند

(و على آل محمد)

و اگر خود او اين را هم بگويد آن دو گويند: (خداوندت رحمت كناد).

امير مؤمنان (ع) فرمود: صداى عطسه هر كس را كه بشنويد دعايش گوييد و اگر كسى بعد از عطسه شما گويد (خداوند ترا رحمت كند) بگو (خداوند ترا ببخشد و رحمت كند) كه خداوند دستور ميدهد كه (اگر درود بشما فرستادند مثل يا بهتر از آن را جواب گوييد- سوره نساء/ ٨٨).