مکارم الأخلاق ت میرباقری - شیخ طبرسی - الصفحة ١٠٦ - (استغفار و گريه)

امير مؤمنان (ع) فرمود: در زمين دو وسيله براى امان از عذاب الهى است، يكى از آن دو از دست رفته، و اينك بدوّمى متمسّك شويد، امّا امان اوّلى رسول اكرم ٦ است، ولى امان دوّم استغفار است، كه خداوند متعال گويد (خداوند ايشان را عذاب نكند كه تو در بين ايشان هستى، و در حالى كه استغفار مى‌كنند) و در دنيا جز براى دو كس خير وجود ندارد: كسى كه چون گناهى مرتكب شود آن را با توبه جبران كند، و كسى كه به كارهاى نيك دست يازد هر كه توبه كند از قبول توبه محروم نماند، و هر كه استغفار كند از مغفرت محروم نگردد، و تصديق اين سخن در كلام الهى است: (هر كه بدى كند يا بخود ستم روا دارد (گناه نمايد)، و سپس استغفار نمايد، خداوند را غفور و رحيم خواهد يافت- النساء/ ١١٠) و فرمود: (توبه براى كسانى است كه از روى نادانى گناهى كنند و سپس بزودى توبه نمايند، اينهايند كه خداوند توبه ايشان را قبول فرمايد، كه خداوند دانا و حكيم است- النساء/ ٢١).

از امام صادق (ع): نبى اكرم ٦ هر روز/ ٧٠ بار استغفار ميكرد پرسيدند چه ميگفت؟ فرمود: ميفرمود: ٧٠ بار (استغفر اللَّه) و/ ٧٠ بار