تفسير فاتحة الكتاب از امام حسن عسكرى - حسينى شاهمرادى، قدرت الله - الصفحة ٢٨ - در باره«الحمد لله رب العالمين»

گفت: آرى! پروردگارا! (١) فرمود: روبرويم بايست! و آستين خويش بالا زن! مانند ايستادن بنده دليل خوار! مقابل سيّد جليل صاحب إختيار!.

موسى، چنين كرد.

آنگاه؛ پروردگار عزّ و جلّ ما! ندا در داد: اى امّت محمّد! ناگاه، تمامشان باو جواب دادند:

«لبّيك! اللّهمّ لبّيك! لا شريك لك لبّيك! إنّ الحمد و النّعمة و الملك لك لا شريك لك لبّيك!» و آنها در صلب پدران و رحم مادرانشان بودند.

إمام فرمود: پس؛ خداى تعالى! اجابت آنان را [شعار حج‌] قرار داد.

آنگاه؛ پروردگار عزّ و جلّ ما! ندا كرد:

اى امّت محمّد! يقين بدانيد، قضا (و قدر) من بر شما، چنين است كه؛ رحمتم بر غضبم پيش افتاده است! و گذشتم بر عقابم! پس؛ حقيقة! قبل از اينكه مرا بخوانيد، دعاى شما را پذيرفتم! و قبل از اينكه از من بخواهيد، بشما عطا كردم! از شما، كسى كه با شهادت [لا إله الّا اللَّه وحده لا شريك له و أنّ محمّدا عبده و رسوله‌] بديدار من آيد، و حال آنكه؛ در أقوال و گفتارش صادق، و در أفعال و كردارش، محق باشد! و گواهى دهد كه؛ علىّ بن أبى طالب، برادر و وصىّ بعد از وى است و ولىّ او است،- بطاعت و پيرويش ملتزم باشد، همچون پيروى و طاعت محمّد!- و گواهى دهد كه؛ اوليائش [كه برگزيدگان و أخيار و پاكان روزگارند!] بعجايب آيات حق، ملبّس‌اند! و دلائل حجج الهى‌اند! و بعد از خدا و پيامبرش، أولياء پروردگاراند، او را وارد بهشتم ميسازم. اگر چه؛ گناهانش مثل كف دريا باشد!.

فرمود: زمانى كه؛ پيامبر ما- محمّد صلّى اللَّه عليه و آله- برانگيخته شد، خداى تعالى! گفت:

[اى محمّد! و آنگاه كه امّتت را ندا باين كرامت داديم، بجانب طور نبودى!