(١) [اللَّه‌]! همان كسى است كه؛ تمام آفريدگان، بهنگام شدائد و نيازمنديها! و نااميدى و انقطاع از جميع [ما سوى اللَّه‌]، و قطع رابطه از غير خدا، [بسوى او] و اله و شيدايند! (گوينده) إظهار ميكند:

[بِسْمِ اللَّهِ‌]، يعنى: بر تمام امورم، يارى از خدا ميطلبم! خدائى كه؛ پرستش و بندگى، جز براى او، شايسته نيست! خدائى كه؛ دادرس است، آنگاه كه؛ از او دادخواهى شود!.

پذيرا و جوابگو است، هر آنگاه كه؛ خوانده شود!.

(٢) (إمام عليه السّلام، فرمود:) و اين، همان است كه؛ مردى، بامام صادق عليه السّلام گفت: يا ابن رسول اللَّه! مرا، بر خدا، دلالت كن! او چيست؟! تحقيقا؛ جدل‌كنندگان و پيكارجويان! بر من، زياد شده‌اند، و مرا گيج و حيران ساخته‌اند!.

إمام عليه السّلام فرمود: اى بنده خدا! آيا هرگز، سوار كشتى شده‌اى!؟

گفت: آرى! فرمود: آيا؛ (چنين شده كه؛ آن) بشكند! و هيچ كشتى نباشد، كه ترا نجات دهد؟! و هيچ شناورى نباشد، كه ترا بى‌نياز سازد!؟

گفت: آرى (پيش آمده است).

فرمود: آيا؛ در آن هنگام، به دلت افتاد كه چيزى از چيزها، قادر است، ترا از ورطه بلايت آزاد كند؟

گفت: آرى! إمام صادق عليه السّلام فرمود: پس؛ آن چيز (كه بدلت افتاد،) همان، خدا است! كه؛ بر آزاد كردن و نجات دادن، توانا است!- هنگامى كه؛ منجى (ديگرى) نيست- و بدادرسى، توانا است! [هنگامى كه؛ فريادرس و دادرسى نيست‌]