واقع نشود!- مگر باذن و اجازه او- (١) و زمين را حافظ و نگهدار است، كه فرو نرود! [جز بفرمان و أمر او]. براستى كه؛ او، به بندگانش، حقيقة؛ رأفت و رحمت دارد!.

فرمود:

و [رَبِّ الْعالَمِينَ‌]، مالك و خالق و روزى‌رسان آنها است- از آنجا كه ميدانند! و از آنجا كه نميدانند!- پس؛ روزى، معلوم و تقسيم شده است. فرزند آدم، بهر روش و آئين كه ميخواهد در دنيا رفتار نمايد- در هر حال و موقعيّتى كه هست- روزى، باو ميرسد! تقوى تقوى دار، زيادش نميكند! و تبهكارى (فاسق و) فاجر، بكاهش و نقصانش نمى‌آلايد. بين بنى آدم و روزيش، پرده‌اى است! كه؛ روزى، طالب و جوياى او است! تا آنجا كه اگر؛ أحدى از شما، در طلب روزيش درنگى نمايد، روزيش در جستجوى او است! همچنان كه؛ مرگ و مير، بجستجوى وى است! أمير المؤمنين، افزود كه: آنگاه خداى تعالى! بآنان فرمود:

بگوئيد؛ حمد و ثناء، براى خدا است! بر آن چيزى كه بدان وسيله، بر ما إنعام فرمود.

و بدان وسيله؛ ما را از خير و عنايتى، قبل از تكوّن ما- كه در كتب و نوشته‌هاى أوّل است- يادآورى فرمود.

در اين، فرض و إيجابى است بر [محمّد و آل محمّد]، بنا بر آنچه كه پروردگار، آن وجود محترم و دودمانش را (نسبت بديگران،) فضيلت و برترى داد! و بر شيعيانشان، فرض و واجب است كه؛ بآنچه آنان را فضيلت و برترى داد، سپاسگزار او باشند! (٢) و آن، بدين جهت است كه؛ رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود:

زمانى كه؛ خدا، موسى بن عمران (پيامبرش) را برانگيخت! و رازدار، انتخابش نمود! و دريا را شكافت و بنى إسرائيل را با آن نجات داد! و باو، تورات و ألواح، عطا كرد! (او) منزلت و مقام خود را نزد پروردگار عزّ و جلّ! خويش ديد، إظهار نمود:

پروردگارا: تحقيقا؛ مرا بكرامتى مشرّف گردانيدى كه- پيش از من- هيچ كس را بآن مقام، نرساندى!.