در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٠٩ - طايفه سوم رواياتى كه توهم وقوع تحريف در قرآن را ايجاد مىكنند
اين كه اگر قرآن به همان صورتى كه خداى متعال نازل كرده است، بدون دخالت اوهام و امور باطل، تأويل مى باشد، در اين صورت مىديدى كه اسم ما در قرآن آمده است.
طايفه سوّم: رواياتى كه توهّم وقوع تحريف در قرآن را ايجاد مىكنند
١- عيّاشى در تفسير خود از ميسر، از ابوجعفر (ع) نقل مىكند:
«لو لا انَّهُ زيد في كتاب الله و نقص منه، ما خفى حقّنا عَلى ذى حجى و لو قد قام قائمنا فنطق صدَّقه القرآن». ([١])
«اگر چنين نبود كه چيزهايى به قرآن اضافه شده يا از آن كم شده است، در اين صورت حقّ ما بر حقيقتجويان مخفى نمىماند و اگر قائم ما بر خيزد و سخن بگويد، قرآن او را تصديق مىكند».
٢- كلينى در كافى و صفّار در بصائر، از جابر روايت كردهاند كه گفت: از امام باقر (ع) شنيدم كه مىفرمايد:
«ما ادّعى احَدٌ من الناسِ انَّهُ جمع القرآن كلّه كما انزل إلّا كذّاب و ما جمعه و حفظه كما أنزلهُ اللّه تعالى إلا علي ابن ابي طالب و الائمّة من بعده (عليهم السلام)». ([٢])
«هيچ كسى ادّعا نمىكند كه تمام قرآن را همان طورى كه نازل شده، جمعآورى كرده است، مگر اين كه دروغگوست. هر آينه تمام قرآن
[١] - تفسير عياشى: ١/ ١٣، ح ٦.
[٢] - كافى: ١/ ٢٢٨، ح ١؛ بصائر الدرجات: ٢١٣، ح ٢.