در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٠٨ - طايفه دوم رواياتى كه دلالت مىكند بر اين كه در بعضى از آيات قرآن، اسامى ائمه(عليهم السلام) بوده و حذف شده است
نزل القرآن أثلاثاً: ثلثٌ فينا و في عدوّنا، و ثلث سنن و أمثال، و ثلث فرائض و احكام. ([١])
قرآن در سه قسمت نازل شده است: يك سوّم آن درباره ما و دشمنان ما نازل شده و يك سوّم آن درباره سنّتها و امثال نازل شده و يك سوّم آن درباره فرايض و احكام نازل شده است».
٢- در تفسير عيّاشى، از امام صادق (ع) روايت شده است:
«لو قرئ القرآن كما انزل لَألفيتنا فيه مسمّين». ([٢])
«اگر قرآن، همان طور كه نازل شده است، قرائت مىگرديد، مىديدى كه ما در آن نام برده شدهايم».
علّامه مجلسى (رحمه الله) تصريح كرده است كه روايت اوّل، مجهول است و روايت دوّم را عيّاشى به صورت مرسل از داوود بن فرقد، از كسى كه او را خبر داده است، از امام صادق (ع) روايت كرده است.
ضعف سندى اين روايت روشن است و بر فرض كه سند آن درست باشد، منظور امام (ع) اين است كه اسامى آنان به صورت تفسير از آيات فهميده مىشود، نه اين كه الفاظ اسامى آنان در اصل قرآن موجود است؛ يعنى در صورتى كه تأويل بعضى از آيات، حذف نمىشد و تفسير بعضى از آيات و شأن نزول آنها حذف نمىشد، در آن صورت مىديدى كه اسم ما در قرآن آمده است؛ يا
[١] - كافى: ٢/ ٦٢٧، ح ٢.
[٢] - تفسير عيّاشى: ١/ ١٣، ح ٤.