در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٦ - نكته اول علاقه شديد امت اسلام به قرآن
روم نبودند كه بر پايه اصولى فلسفى بناگذارى شده باشد، تا اينها مانع از پذيرش اين پيام آسمانى شود و تنها برخى از ارزشهاى انسانى را قبول داشتند كه اسلام آنها را تأييد و امضا كرد. و به بسيارى از خرافات عقيده داشتند كه در مقابل بلاغت، فصاحت و انديشههاى بلند قرآنى، هيچ تاب مقاومت نداشت و به سرعت كنار گذاشته شد.
بخارى، از ابى رجا عطاردى نقل مىكند:
ما بتهاى سنگى را مىپرستيديم و اگر سنگى را بهتر و زيباتر مىيافتيم، خداى قبلى را به دور انداخته و بت جديد را مىپرستيديم و اگر سنگ مناسبى پيدا نمىكرديم، مقدارى خاك را با شير گوسفند مخلوط مىكرديم و با آن بتى را مىساختيم».[١]
كلبى مىنويسد:
«رسم عرب بر اين بود كه هر گاه شخصى به مسافرت مىرفت، به هنگام اقامت در منزلگاهى، چهار سنگ را فراهم مىكرد، سپس از ميان آنها بهترين را به عنوان خداى خودش انتخاب مىكرد و سه سنگ باقيمانده را به عنوان پايههاى ديگ و اجاق خودش به كار مىبرد و هنگام رفتن، خداى خودش را رها مىكرد و مىرفت».[٢]
[١] - صحيح بخارى: ٥/ ١١٩.
[٢] - الاصنام كلبى: ٣٣.