مكتب اهل بيت (عليهم السلام) معتقد است كه حال صحابه از لحاظ عدالت، همانند حال ديگران است و در ميان آنان، عادل و غير عادل مى باشد و اين گونه نيست كه هر كس همنشين رسول خدا (ص) شد، عادل است. همنشينى، هيچ نقشى در عدالت صحابه ندارد، مگر آن كه سيرت و سنّت رسول خدا (ص) در رفتار و موضعگيريهاى او مجسّم گردد.

پس ملاك عدالت صحابه، سيره عملى آنان است و كردار هركس، مطابق راه و روش اسلامى باشد، «عادل» و هركس مخالف راه و روش اسلامى باشد، غير «عادل» است و اين انديشه با قرآن كريم و سنّت شريف پيامبر (ص) مطابقت دارد.

قرآن، اشاره كرده كه از صحابه كسانى اند كه مؤمن واقعى هستند و آنان را ستوده است و در ميان آنان منافقانى هستند كه خداوند از آنان به عنوان «دروغگو» ياد كرده است. و نيز در ميان آنان كسانى هستند كه قصد ترور رسول خدا (ص) در شب عقبه را داشتند، اين.

همان نظر شيعه اماميّه درباره صحابه است؛ نظرى ميانه و متوسّط كه نه تفريط غلات در آن است ونه افراط جمهور داشتند.[١]

[١] - الفصول المهمه، عبد الحسين شرف الدين: ١٨٩.