در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٤ - صحابه راستين

هنگامى‌كه عمر بن خطّاب از رسول خدا (ص) خواست كه عبدالله بن ابيّ بن ابي سلول (منافق مشهور) را به قتل برساند، پيامبر (ص) فرمود:

اى عمر! چگونه‌خواهد بود آنگاه كه مردم بگويند: محمّد اصحابش را به قتل مى رساند؟».[١]

و آنگاه كه فرزند عبد الله بن ابى، از پيامبر خدا (ص) اجازه خواست تا به كشتن پدرش اقدام كند، به او فرمود:

«به او دوستى مى ورزيم و تا وقتى كه با ما باشد، همنشينى اش را نيكو مى داريم».[٢]

خلاصه اين كه: سنّت نبوى لفظ «صحابى» را به طور وسيع به كار مى برد تا جايى كه شامل كسى مى شود كه به دورويى و هرزگى مشهور است مانند عبد الله بن ابيّ بن ابي سلول، چه رسد به اطلاق لفظ «صحابى»، به‌كسانى‌كه نفاقشان پوشيده بود؛ زيرا پيامبراكرم (ص) فرموده است:

«در ميان اصحاب من، منافق وجود دارد».[٣]

صحابه راستين‌

صحابه پيامبر اكرم (ص)، مسلمانان نخستينى اند كه پيامبر (ص) را ديده و به كرامت همنشينى با او مشرّف شده باشند و قسمت مهمّى از سختيهاى

[١] - سيره نبوى، ابن هشام: ٣/ ٣٠٣؛ سيره ابن كثير: ٣/ ٢٩٩؛ اسباب نزول، واحدى: ٤٥٢.

[٢] - سيره نبوى، ابن هشام: ٣/ ٥- ٢؛ سيره نبوى، ابن كثير: ٣/ ٣٠١.

[٣] - مسند احمد: ٥/ ٤٠؛ تفسير قرآن عظيم، ابن كثير: ٢/ ٣٩٩.