اين روايت دلالت بر جايز بودن توسّل به خدا به واسطه منزلت و مقام صالحان دارد و اين كه توسّل كننده، آنان را واسطه وشفيع قرار مى‌دهد تا حاجتش برآورده شود و دعايش اجابت گردد.

٣- انس بن مالك مى‌گويد:

«هنگامى كه فاطمه بنت اسد؛ مادر حضرت على (ع) درگذشت، پيامبر (ص) بر او وارد شد وبر بالاى جنازه او نشست وفرمود: خدا تورا رحمت كند اى مادرم پس از مادرم! سپس اسامه، ابوايّوب، عمر بن خطّاب وغلام سياهى را فراخواند و دستور داد كه قبرى آماده كنند. وقتى قبر او را كندند وبه لحد رسيدند، پيامبر خدا با دست خود، لحد را كَند و خاك آن را با دست خود در آورد و در قبر، برروى پهلو دراز كشيد، سپس فرمود: اى خدايى كه زنده مى‌كند ومى‌ميراند واو زنده است ونمى‌ميرد! مادرم فاطمه دختر اسد را بيامرز و جايگاه او را وسيع قرار ده، به حق پيامبرت وپيامبرانى كه پيش از من بوده‌اند»[١].

٤- روايت شده كه سواد بن قارب براى رسول خدا (ص) اشعارى سرود كه به وسيله آنها به حضرت توسّل جست:

واشهد أن الله لا ربّ غيره‌		وأنّك مأمون على كلّ غائب‌

[١] - وفاء الوفاء والدرر السنيه: ٨ به نقل از كشف الارتياب: ٣١٢.