وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُواْ أَنفُسَهُمْ جَآؤُوكَ فَاسْتَغْفَرُواْ اللّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُواْ اللّهَ تَوَّابًا رَّحِيمًا.[١]

«و اگر اين مخالفان هنگامى كه به خود ستم كردند، به نزد تو مى‌آمدند و از خدا طلب آمرزش مى‌كردند و پيامبر هم براى آنان استغفار مى‌كرد، خدا را توبه پذير و مهربان مى‌يافتند».

رفتن نزد پيامبر (ص) اختصاصى به حيات آن حضرت ميان مسلمانان ندارد، زيرا خداوند مى‌فرمايد:

وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاء عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ.[٢]

«اى پيامبر!» هرگز گمان مبر كسانى كه در راه خدا كشته شدند، مردگانند بلكه آنان زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزى داده مى‌شوند».

توسّل به پيامبر (ص) عبادت مستمرّى است كه بعد از رحلت آن حضرت نيز به آن عمل مى‌شد و مسلمانان آن را روا مى‌دانستند وبعد از وفات پيامبر (ص) پيوسته آن را انجام مى‌دادند.

برخى از مفسّران نيز عدم اختصاص آيه شريفه به حال حيات پيامبر (ص) را پذيرفته‌اند،[٣] پس مانعى از ارتباط با خداوند و درخواست بخشش گناهان از او و يا رسيدن به حاجات دينى و دنيايى‌

[١] - نساء: ٦٤.

[٢] - آل عمران: ١٦٩.

[٣] - تفسير ابن كثير: ١/ ٥٣٢.