عمل صالح از وسايل مشروعى است كه بنده به وسيله آن به خداوند تقرّب مى‌جويد. «توسّل» تقديم كردن چيزى به ساحت پروردگار است براى به دست آوردن رضاى او. شكّى در اين مطلب نيست كه «عمل صالح» از بهترين وسايلى است كه بنده براى برآوردن حاجات خويش به آن تمسّك مى‌جويد. خداوند مى‌فرمايد:

وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ* رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَآ إِنَّكَ أَنتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ‌[١].

«و نيز (به ياد آوريد) هنگامى را كه ابراهيم واسماعيل، پايه‌هاى خانه (كعبه) را بالا مى‌بردند، (و مى‌گفتند:) پروردگارا! از ما بپذير كه تو شنوا ودانايى. پروردگارا! ما را تسليم فرمان خود قرار ده و از دودمان ما امّتى كه تسليم فرمانت باشند، به وجود آور وطرز عبادت‌مان را به ما نشان بده و توبه ما را بپذير كه تو، توبه پذير ودانايى».

[١] - بقره( ٢): ١٢٨- ١٢٧.