«خدايا! من از تو درخواست مى‌كنم وبه تو متوجّه مى‌شوم، به وسيله پيامبرت محمد (ص)، پيامبر رحمت، اى محمد! اى رسول خدا! من درباره حاجتم به وسيله تو به پروردگارم متوسّل مى‌شوم تا حاجتم را برآورده كنى. خدايا! شفاعت او را درباره من بپذير».[١]

د: بخارى در صحيح خود نقل مى‌كند:

«عمر بن خطّاب در مواقع قحطى، به عبّاس بن عبدالمطّلب متوسّل مى‌شد ومى‌گفت: خدايا! ما در گذشته به پيامبرت متوسّل مى‌شديم وما را سيراب مى‌كردى و اكنون به عموى پيامبرت متوسّل مى‌شويم، پس ما را سيراب كن (و در اين هنگام، باران ريزش مى‌كرد) وسيراب مى‌شدند».[٢]

ه-: منصور عبّاسى، از مالك بن انس (امام مالكى‌ها) از كيفيّت زيارت رسول خدا (ص) وتوسّل به آن حضرت سؤال كرد و گفت:

«اى ابا عبدالله! آيا رو به قبله باشم ودعا كنم؟ يا رو به رسول خدا نمايم؟ مالك در جواب او گفت: چرا صورت خودت را از او بگردانى كه او وسيله تو و وسيله پدرت آدم است تا روز قيامت؟ بلكه رو به سوى او كن وبه وسيله او طلب شفاعت كن كه خدا تو را شفاعت خواهد كرد. خداوند مى‌فرمايد: وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُواْ أَنفُسَهُمْ ...»[٣].

[١] - مجموعة الرسائل والمسائل، ابن تيميه: ١/ ١٨.

[٢] - صحيح بخارى، باب صلاة الاستسقاء: ٢/ ٣٢، ح ٩٤٧.

[٣] - وفاء الوفاء، سمهودى: ٢/ ١٣٧٦.