خداوند، خبر مى‌دهد كه زمين لرزه، قوم صالح را هلاك كرد وآنان با صورت، در خانه‌هايشان افتاده بودند. بعد از آن، حضرت صالح از آنها روى برتافت وبه آنان گفت:

لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَةَ رَبِّي وَنَصَحْتُ لَكُمْ وَلَكِن لَّا تُحِبُّونَ النَّاصِحِينَ.

خطاب حضرت صالح بعد از هلاكت قومش ومرگ آنان صادر شد؛ زيرا عبارت‌ فتولي‌ كه با «فاء» آمده إشعار به صدور خطاب بعد از نابودى آنان دارد.

٢- حضرت شعيب (ع) بعد از هلاكت قومش، آنان را مورد خطاب قرار داد:

فَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَقَالَ يَا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسَالاتِ رَبِّي وَنَصَحْتُ لَكُمْ فَكَيْفَ آسَى عَلَى قَوْمٍ كَافِرِينَ‌[١]

«سپس از آنان روى بر تافت وگفت: اى قوم من! رسالتهاى پروردگارم را به شما ابلاغ كردم وبراى شما خيرخواهى نمودم، با اين حال، چگونه بر حال قوم بى ايمان، تأسّف بخورم».

خطاب حضرت شعيب به قوم خويش بعد از هلاكت آنان صادر شد. اين موضوع، امكان ارتباط با آنان را تأييد مى‌كند، پس اگر هلاك شدگان به وسيله زلزله خطاب حضرت صالح وشعيب را نمى‌شنيدند، خطاب قرار دادن آنان از سوى اين دو پيامبر، چه معنايى دارد؟

[١] - اعراف( ٧): ٩٣.