«درخواست از پيامبر (ص) و امامان معصوم (عليهم السّلام) جهت برآوردن حاجات وبرطرف شدن گرفتارى بعد از مرگشان جايز است؛ چنان كه در زمان حيات آنان جايز بود؛ زيرا اوّلًا: درخواست از آنان و مخاطب قرار دادن ايشان، خطاب معدوم نمى‌باشد. و ثانياً: درخواست از آنان، شرك نيست».[١]

ديدگاه سوّم: تفصيل بين انواع توسّل‌

اين رأى ابن تيميّه است، البتّه رأى او در موضوع «توسّل» آشفته است؛ زيرا گاهى منكر وگاهى معتقد به جواز وگاهى اعتقاد به تفصيل دارد! او هنگامى كه اقسام سه‌گانه توسّل را بيان مى‌كند، در دو قسم آن، اعتقاد به جواز ودر يكى اعتقاد به حرمت دارد. او مى‌نويسد:

«از واژه توسّل سه معنا اراده مى‌شود:

اوّل: توسّل پيدا كنيم به پيروى از پيامبر (ص) و ايمان به آن حضرت (ص)، واين همان اصل اسلام وايمان است وكسى كه منكر باشد، كفر او در نزد خواص وعوام روشن است.

[١] - البراهين الجليه فى رفع تشكيكات الوهابيه، محمد حسن قزوينى حائرى: ٣٠.