از موارد توسّل، گفتار شخصى است كه به رسول اكرم (ص) مى‌گويد: از تو درخواست مى‌كنم كه در بهشت همراه شما باشم ... ومقصود از توسّل آن نيست كه آن حضرت بدون واسطه مستقلّا سبب شفاعت كننده باشد»[١].

ابن تيميّه از احمد بن حنبل در كتاب منسك المروزى نقل مى‌كند كه او توسّل به پيامبر و دعا در نزد آن حضرت را روا مى‌دانست. و نيز همين را از ابن ابى دنيا و بيهقى و طبرانى با نقلهاى متعدّد- كه به صحيح بودن آنها گواهى مى‌دهد- نقل مى‌كند».[٢]

شافعى نيز از معتقدان به جواز توسّل است. او مى‌گويد:

«هنگامى كه حاجتى برايم پيش آيد، نزد قبر ابوحنيفه مى‌روم ودو ركعت نماز به جاى مى‌آورم وبه او تبرّك مى‌جويم وحاجت خود را از خداوند نزد او مى‌خواهم وطولى نمى كشد كه حاجتم برآورده مى شود».[٣]

ابو على خلال (دانشمند بزرگ حنبلى‌ها) از ديگر كسانى است كه معتقد به جواز آن مى‌باشد. او مى‌گويد:

«هرگاه امرى مرا اندوهناك سازد، به سوى قبر موسى بن جعفر (ع) مى‌روم وبه او توسّل مى‌جويم وخداوند آنچه را كه مورد نظرم است، برايم آسان مى‌كند».[٤]

[١] - وفاء الوفاء، سمهودى: ٢/ ١٣٧٤.

[٢] - التوسّل والوسيلة ابن تيميه: ١٤٥ و ١٤٤، نشر دار الآفاق، سال ١٣٩٩ ه-. ق.

[٣] - تاريخ بغداد: ١/ ١٢٣ باب ما ذكر فى مقابر بغداد.

[٤] - تاريخ بغداد: ١/ ١٢٣ باب ما ذكر فى مقابر بغداد.