در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٧ - ديدگاه اول منع توسل
٢- نظرات مختلف درباره توسّل
قبل از بيان و بررسى دلايل توسّل ومشروع بودن آن، شايسته است نظريّههايى كه درباره جواز و يا منع آن وجود دارد، بيان شود.
ديدگاه اوّل: منع توسّل
البانى، معتقد به اين نظريّه (منع توسّل) است. او در كتاب التوسّل، انواعه، أحكامه، «توسّل» را نوعى گمراهى دانسته و در مقدّمه كتاب شرح الطحاوية مىنويسد:
«توسّل، جزء مسائل اعتقادى نيست».[١]
محم- د بن عبدالوهّاب نيز معتقد به ممنوع بودن توسّل است. او مىگويد:
اگر برخى از مشركان (مسلمانانى كه وهّابى نيستند) به تو بگويند:
أَلا إِنَّ أَوْلِيَاء اللّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ[٢]
«آگاه باشيد! اولياى خدا، نه ترسى دارند و نه غمگين مىشوند».
و يا بگويند: شفاعت حق است. و يا اين كه: پيامبران در نزد خداوند منزلت دارند، و يا سخنى از پيامبر (ص) ذكر كنند و بر اعتقاد باطل خويش (شفاعت) استدلال نمايند كه تو آن را نمىفهمى و توانايى بر جواب ندارى، در جواب به آنان بگو: خداوند در قرآن مىفرمايد:
[١] - البشارة والاتحاف سقاف: ٥٢، به نقل از شرح طحاوية: ٦٠.
[٢] - يونس( ١٠): ٦٢.