در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٠ - ه - توسل به انبيا وصالحان
دعاى برادر مؤمن، در حقّ برادرش، امرى پسنديده ومورد اجابت است.
ه-: توسّل به انبيا وصالحان
اين مورد، با قسمت «ج» فرق دارد؛ زيرا در آن جا توسّل به دعاى پيامبر بود لكن در اين جا توسّل به ذات پيامبران و صالحان است و اين كه آنان از مقام ومنزلت والايى نزد خداوند برخوردارند.
در سابق به دعاى پيامبر، نزد خداوند، به عنوان وسيله توسّل پيدا مىكرديم لكن در اين قسم، شخص پيامبر وكرامت آن حضرت را وسيله نزد پروردگار قرار مىدهيم و روشن است كه «وسيله» همان دعايى است كه از آن شخصيّت مورد تكريم وتعظيم خداوند سرچشمه مى گيرد؛ چنان كه فرموده است:
وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ[١].
«و آوازه تو را بلند ساختيم».
همچنين به مسلمانان فرمان مىدهد تا آن حضرت را گرامى داشته او را يارى نمايند:
فَالَّذِينَ آمَنُواْ بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُواْ النُّورَ الَّذِيَ أُنزِلَ مَعَهُ أُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ[٢]
[١] - انشراح( ٩٤): ٤.
[٢] - اعراف( ٧): ١٥٧.