او دستور داد كه وضو بگيرد ووضوى خود را نيكو سازد و دو ركعت نماز بگزارد واين چنين دعا كند: خدايا! من از تو درخواست مى‌كنم وبه تو متوجّه مى‌شوم به وسيله پيامبرت محم- د (ص)؛ پيامبر رحمت. اى محم- د! من درباره حاجتم به وسيله تو، به خدايم متوجّه مى‌شوم تا حاجتم را برآورده فرمايى. خدايا! شفاعت او را درباره من بپذير»[١].

اشكالى در صحّت حديث وجود ندارد، به طورى كه ابن تيميّه نيز آن را صحيح دانسته‌است.

او مى‌گويد:

«مراد از ابى جعفر (در سند حديث) ابو جعفر خطمى است كه ثقه مى‌باشد».

رفاعى مى‌گويد:

شكّى نيست كه اين روايت، صحيح ومشهور مى‌باشد و در آن بدون هيچ‌گونه شكّى، شخص نابينا با دعاى پيامبر (ص) بينايى خود را باز يافت»[٢].

اومى نويسد:

[١] - سنن ابن ماجه: ١/ ٤٤١ حديث ١٣٨٥؛ مسند احمد: ٤/ ١٣٨ ح ١٦٧٨٩؛ مستدرك‌الصحيحين: ١/ ٣١٣؛ جامع‌صغيرسيوطى: ٥٩؛ منهاج‌الجامع: ١/ ٢٨٦.

[٢] - التوصّل إلي حقيقة التوسّل، رفاعى: ١٥٨ به نقل از توسّل، سبحانى: ٦٩.