اين روايت، مشروعيّت توسّل را مورد تأكيد قرار داده است؛ زيرا پيامبر (ص) به شخص نابينا ياد دادند كه به وسيله آن حضرت، متوجّه خدا گردد و او را شفيع قرار دهد تا حاجتش برآورده شود. مراد از پيامبر (ص) خود حضرت مى‌باشد كه به وسيله منزلت ومقام ايشان به خدا متوجّه شويم (نه دعاى ايشان).

٢- عطيّه عوفى از ابى سعيد خدرى نقل مى‌كند:

«پيامبر (ص) فرمود: كسى كه از خانه‌اش براى نماز بيرون رود وبگويد: خدايا! از تو درخواست مى‌كنم به حقّ سؤال كنندگان از تو واز تو درخواست مى‌كنم به حقّ اين راه رفتنم كه من از روى نافرمانى، خوشگذرانى ريا وشهرت از خانه بيرون نيامدم. من براى پرهيز از خشم تو و تحصيل رضاى تو خارج شدم، از تو درخواست مى‌كنم مرا از آتش بازدارى وگناهان مرا ببخشى؛ زيرا گناهان را جز تو كسى نمى‌بخشد. خداوند، خود به او توجّه پيدا مى‌كند وهفتاد هزار فرشته براى او استغفار مى‌كنند».[٢]

[١] - سنن ترمذى: ٥/ ٥٣١ ح ٣٥٧٨؛ سنن كبرى نسايى: ٦/ ١٦٩ ح ١٠٩٥.

[٢] - سنن ابن ماجه: ١/ ٢٥٦ ح ٧٧٨ باب المشى إلى الصلاة.