جلسات رسمى جدا نبوده بلكه به منظور اتخاذ تصميمات رسمى در شوراها و كميته‌ها ضرورى هستند. تشكيل اين جلسات نه‌تنها به معنى بى‌اهميت جلوه دادن جلسات رسمى نيست، بلكه براى تبادل نظر، بيان موضع كشورها و سرانجام تأييد تصميمات نيز مى‌باشد. حصول توافق ميان كليه اعضاى سازمان تجارت جهانى و ايجاد موازنه مناسب ميان آنها خود يك هنر است؛ به گونه‌اى كه راه‌حل‌هايى كه ابتدا ميان تنها چند كشور توافق مى‌شود بتواند مورد پذيرش بقيه اعضا نيز قرار گيرد.

٢- عضويت، اتحاد و ديوان‌سالارى‌

همه كشورهاى عضو سازمان تجارت جهانى براساس نتايج مذاكرات در واقع به يك سيستم پيوسته‌اند و بنابراين عضويت به معنى موازنه حقوق و تكاليف است. آنان از امتيازاتى بهره‌مندند كه ساير كشورهاى عضو به آنها اعطا مى‌كنند و همين‌طور از امنيتى برخوردارند كه مقررات تجارى براى اين كشورها فراهم مى‌كنند. در عوض، آنان نيز متعهد مى‌شوند كه بازارهايشان را باز و مقررات را رعايت كنند.[١] اين تعهدات نتيجه مذاكرات مربوط به عضويت (يا الحاق) است. كشورهايى كه در حال مذاكره براى عضويت هستند ناظرين‌WTO محسوب مى‌شوند.

چگونه مى‌توان به سازمان تجارت جهانى پيوست: فرايند الحاق‌

هر كشور يا قلمرو گمركى كه از خودمختارى داخلى كامل در اداره سياستهاى تجارى‌

[١] . اين در حالى است كه ايالات متحده آمريكا، پذيرش عضويت در سازمان تجارت جهانى را هنگامى طرح و تصويب در كنگره كه با حضور بيل كلينتون، جورج بوش و جيمى كارتر برگزار شد، منوط و تحت الشعاع قانون سوپر ٣٠١ نمود( كه اين اجازه را به دولت مذكور مى‌دهد كه در مواقع ضرورى اعلام جنگ تجارى نموده و مقررات آن را اجرا كند) كه البته با اساسنامه و مقررات سازمان تجارت جهانى مغايرت دارد. تازه‌ترين موضوع مورد استناد تحت اين عنوان وضع ماليات ٣٠ درصدى بر واردات فولاد به ايالات متحده آمريكا توسط رئيس جمهور كشور مزبور است كه واكنش شديد كشورهاى صنعتى و ساير كشورها را به همراه داشت( مترجم).