شناخت سازمان تجارت جهانى - ايروانى، محمد جواد - الصفحة ١١٨ - اصل قضيه چه بود؟
را امضا كرده باشند براى حل اين اختلاف بايستى از موافقتنامه زيستمحيطى استفاده شود. اما در صورتى كه يكى از طرفين اختلاف موافقتنامه زيستمحيطى را امضا نكرده باشد، سازمان تجارت جهانى تنها مرجع ممكن براى حل اين اختلاف است. مرجح بودن حل و فصل اختلافات براساس موافقتنامههاى زيستمحيطى به اين معنى نيست كه مسائل زيستمحيطى در سازمان تجارت جهانى ناديده گرفته مىشوند، بلكه موافقتنامههاى سازمان تجارت جهانى اجازه مىدهند كه هيئتهاى رسيدگى به بررسى اختلاف پرداخته و توصيههاى كارشناسى در زمينه مسائل زيستمحيطى ارائه دهند.
يك اختلاف در:WTO دعواى ميگو- لاكپشت
اين دعوى را هند، مالزى، پاكستان و تايلند بر عليه ايالات متحده مطرح كردند.
گزارشهاى استيناف و هيئت رسيدگى در ٦ نوامبر سال ١٩٩٨ پذيرفته شدند. عنوان رسمى گزارشها «ايالات متحده- ممنوعيت واردات ميگو و برخى از فرآوردههاى آن» است. شمارههاى رسمى دعاوى در,WTO ٥٨ و ٦١ است.
اصل قضيه چه بود؟
هفت گونه از لاكپشتهاى دريايى شناسايى شدهاند. اين گونهها در سراسر دنيا در مناطق حاره و نيمهحاره گستردهاند. زندگى آنها در دريا مىگذرد. جايى مهاجرت مىكنند كه غذاى آنها يافت شود و آشيانهگذارى آنها در زمين است.
لاكپشتهاى دريايى تحت تأثير سوء فعاليت بشرى قرار گرفتهاند، خواه مستقيما (از طريق مصرف گوشت، لاك و تخم آنها) يا غير مستقيم (از طريق به دام افتادن، تخريب محيط زندگى آنها و يا آلودگى اقيانوسها). در اوايل سال ١٩٩٧، كشورهاى هند، مالزى، پاكستان و تايلند مشتركا شكايتى را بر عليه اقدام ايالات متحده مبنى بر ممنوعيت واردات برخى از ميگوها و فرآوردههاى آن مطرح كردند. حمايت از لاكپشت ٨ هاى دريايى جزء اصلى اين ممنوعيت بود.
قانون گونههاى در خطر انقراض ايالات متحده مورخ ١٩٧٣، پنج گونه از