دوره ها و پيشگامان بيدارى اسلامى معاصر - اراکی، محسن - الصفحة ١٤٩ - سوم مسئله رهبرى

نكته قابل توجه در اين ميان همبستگى علماى شيعه در عراق به ويژه علماى كربلا و نجف و پيشاپيش همه آيت‌الله حكيم با نهضت علماى ايران بود. آيت‌الله حكيم پس از كشتار مدرسه فيضيه خطاب به امام خمينى (قدس سره) و ساير علماى قم تلگرافى مبنى بر نكوهش سياست شاه و در حمايت از نهضت علماى قم ارسال داشت و از آنان خواست تا در اعتراض به سياست‌هاى ضد دينى و ضد مردمى شاه و به منظور اتخاذ موضع مشتركى از سوى همه علما در رويارويى با رژيم ددمنش و استبدادى شاه اقدام به مهاجرت جمعى به نجف اشرف كنند. امام خمينى (قدس سره) در تلگراف جوابيه خود به آيت‌الله حكيم ضمن تشكر و قدردانى از توجه ايشان به مسئله اسلام در ايران و پوزش از هجرت به عراق تاكيد كردند كه مهاجرت علماى قم به نجف متضمن خطرات بزرگى است و به صلاح دين و مردم نيست كه علما ايران را ترك گويند و عرصه را از وجود علما و رهبرى درجه اول خالى كنند.

به مناسبت چهلم شهداى مدرسه فيضيه امام خمينى (قدس سره) بيانيه مهمى صادر كرد كه طى آن سطح رويارويى با رژيم را ارتقا بخشيد و تلويحاً به مسئوليت شخص شاه در اين حوادث اشاره كرد و تصميم خود را مبنى بر تداوم قيام اعلام نمود. علما از مناطق مختلف ايران طى نامه، تلگراف و ... همبستگى خود را با ايشان اعلام داشتند؛ امام نيز در پاسخ به آن‌ها نوشتند: