الگوى حكومت اسلامى - فياض، شيخ محمد اسحاق - الصفحة ٨٤ - اسلام و آزادى

بيان بهره‌منداند و مى‌توانند آراى خود را آزادانه بيان نمايند؛ البته به شرط آنكه دروغ نباشد و موجب اذيت و تضييع حقوق ديگران نگردد.

به عبارت ديگر، انسان در اسلام رها و مطلق العنان، نيست تا هرچه را بخواهد انجام دهد و هرچه را بخواهد، ترك نمايد؛ كه اگر اينگونه باشد در جامعه هرج و مرج لازم مى‌آيد كه اصلًا در چنين شرايطى زندگى در روى زمين غير ممكن مى‌گردد؛ زيرا قوى ضعيف را ميخورد. بنابراين، بايد يك حد و حدودى در جامعه وضع گردد تا بى بند و بارى را مهار نمايد. بر همين اساس است كه عقبلا براى افراد جامعه حدودى را وضع نموده‌اند.

دين اسلام آزادى مطلق انسان را با قوانين خودش مقيد نموده است و انسان را در روى زمين آزاد قرار داده كه مى‌تواند در چارچوب شرع فعاليت نمايد. اما انسان به صورت مطلق نمى‌تواند هر كارى كه دلش خواست انجام دهد. هدف از وضع اين قوانين و قيودات دو چيز است:

انسان اشرف مخلوقات است؛ زيرا خداوند به او عقل را اعطا نموده است. لذا بايد براى انسان يك حفاظى براى جايگاه كرامت و شرافت او وجود داشته باشد، و اين حفاظ امكان ندارد مگر اينكه آزادى مطلق العنان او با چارچوبى كه از سوى شرع به او اجازه داده شده است مقيد شود. اگر اين كار نشود انسان موجودى مى‌شود كه در جامعه رها گرديده و هيچ گونه ارزشى ندارد.

اسلام به عدالت اجتماعى و برابرى بين طبقات جامعه اهميت قايل‌