قوانين زندگانى انسان در قرآن - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٤٨ - قانون صد و بيستم زندگانى روش غذا خوردن و آب آشاميدن

قانون صد و هفدهم تا يكصد و نوزدهم زندگانى: عيب جويى و طعنه زنى و جمع كردن مال‌

وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ الَّذِي جَمَعَ مالًا وَ عَدَّدَهُ‌ (همزه/ ١ و ٢)

در اين آيه دو قانون سلبى وجود دارد:

١. واى بر هر عيب جوى بيهوده گو

٢. كه به جمع مال و شمردن آن مى پردازد

عيب جويان و بيهوده گويان جز تنفر و خشم مردم نصيبى ندارند و بدون اين كه نفعى به او برسد زندگانى او سخت شده و در نظر مردم خوار و حقير و زشت جلوه مى كند و زندگانى او به وسيله مردم تلخ و ناگوار مى شود.

اكتفا كردن به جمع آورى مال و شمردن مستمر يك نوع مرض روانى است كه نه خودش از آن اموال استفاده مى كند و نه اهل خانه او و نه مستحقين ديگر، هميشه به رنج بالا رفتن و كم شدن سرمايه گرفتار است تا بميرد و اموال به ورثه او برسد.

همه مى دانند كه آرامش روانى و موقعيت اجتماعى افراد در جلوگيرى از عيب جويى مردم و مصرف مال براى خود و ديگران است.