در اين پنج يا شش سالى كه شوراى اخوت اسلامى اولين تجربيات خود را مى گذراند، ذره اى بى نزاكتى واقع نشده است و همه با محبت و صميميت صحبت مى كنند. بايد اين اخوت ادامه پيدا كند. البته وقتى كه ما مى گوييم «شوراى اخوت»؛ ما اخوت را ايجاد نكرده ايم بلكه خدا ايجاد كرده است، آنجا كه قرآن كريم مى فرمايد: «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ».

ما بايد كشور خود را آباد كنيم. اگرخودمان اين كشور را آباد نكنيم، (كنفرانس) بُن دو هزار و دوم هم نمى تواند به ما و شما كمك كند. اين كار من و توست و همه بايد تلاش كنيم. بقول اقبال: چون گل صد برگ ما را بو يكيست.

صدبرگ: مذاهب مختلف، زبانها و نژادهاى مختلف؛ هزاره، پشتون، ازبك، تاجيك، نورستانى و غيره كه چندين قوم مى شوند، اينها رنگهاى ما هستند.

چون گل صدبرگ ما را بويكيست‌		اوست جان اين نظام واويكيست‌

(اوست جان اين نظام و او يكيست)؛ پيغمبر را مى گويد.

ما موحّد هستيم و همانطور كه در توحيد واجب الوجود باهم يكى هستيم، اگر مى خواهيم پيش برويم در نظام زندگانى و اجتماعى،