مگر انسان احمق باشد كه به علم خود غرور پيدا كند، وقتيكه من در درس طلبگى خود ضعيف باشم در علوم ديگر بطريق اولى ضعيف هستم ولى تا آنجا كه مطالعه كرده ام وگفته اند، امروزه شايد سالانه يكصدوپنجاه ميليارد دالر بعنوان سود قرض ها از جيب كشورهاى فقير، خارج و به جيب سرمايه دارانى كه بانكهاى چند مليتى و فرامليتى دارند، واريز مى شود.

اگر اين نظام ادامه پيدا كند خدا شاهد است كه فقيرها فقيرتر و پولدارها پولدارتر مى شوند. تعادل بهم خورده. يك كشور هرچند مردمش زرنگ باشد و كار و توليد كند؛ در آخر سال دولت مى آيد و محصول (ماليات) زيادى را از مردم مى گيرد كه براى خود آنها چيزى باقى نمى ماند، ولى دولت نمى تواند اين پولها را براى كشورش مصرف كند و كارخانه هاى توليدى وارد كند، چون مقروض بانكهاى خارجى است و بايد سود قرضها را بپردازد، شما مى بينيد كه هر كشور در حدود سى ميليارد و چهل ميليارد دالر قرض دار است؛ اينها همه سود مى خواهد، بنابراين ملتها هميشه فقير مى مانند و تمام اين پولها بعنوان سود به جيب سرمايه داران مى رود.

در يك كلمه عرض كنم: نظام سرمايه دارى به گونه اى است كه هشتاد درصد سرمايه دنيا در دست بيست يا پانزده درصد انسانها، و بيست درصدباقى مانده دردست هشتاد يا هشتاد و پنج درصد انسانهاست.

مى بينيد كه عدالت و توازن اقتصادى از بين رفته است. حال‌