آيا مى دانيد در آخرين دقايقى كه امام حسين (ع) زمزمه مى كرد، چه مى گفت؟ امام حسين به فكر زنان و اطفال خود نيست، براى فرزندانش؛ على اكبر وعلى اصغر كه شهيدشده اند، افسوس نمى خورد. براى زخم هايى كه در بدنش بود ناله نمى كرد. او حسين است و مى خواهد «حسينيت» را بياموزاند. او شكايت نمى كرد، بلكه آهسته صدا مى زد: «خدا! خدا!». من و شما نيز بايد هميشه بگوييم خدا و خدا به يادمان باشد. «من» و «ما» ارزشى ندارد، ما همه مى ميريم و خاك مى شويم. هر چه هست از خداست. زمزمه امام حسين (ع) اين است.

امام حسين (ع) مى فرمايد:

تَرَكتُ الخَلقَ طُرّاً فى هَواك،

خداوندا من همه مخلوقات را در راه محبت تو ترك كردم، وَايتَمتُ العيالَ لِكَى اراكَ، خدايا زن وفرزند را يتيم كردم تا به رضاى تو برسم.

آخرين حرف امام حسين (ع): فَان قَطَعتَنى فِى الحُبِّ إرباً، اگر در راه محبت خود مرا قطعه قطعه كنى باز دل حسين از تو دور نمى شود و باز هم عاشق تو هستم.

امام حسين (ع) در حال مناجات با خداست كه تير ديگرى از سوى لشكر يزيد به گلوى ابى عبدالله اصابت مى كند. ديگر كار حسين تمام و روح مقدس او به سوى ملكوت پر مى كشد. ناگهان مى بينند كه سر مقدس ابى عبدالله بر نيزه بلند شده ....

عشق حسين را برد در كرب و بلا		كربلا را كرد لبريز بلا