(٥) (أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لا بَيْعٌ فِيهِ وَ لا خُلَّةٌ وَ لا شَفاعَةٌ) (از نعمتهائيكه بشما داده‌ايم انفاق كنيد پيش از آمدن روزيكه تجارت و دوستى و وساطت در آن نباشد (مراد يا آخر روزهاى حيات است يا روز قيامت) از آيات مقدسه قران كه درين مورد زياد است بهمين مقدار اكتفاء ميشود و اينك از سنت متبركه نبوى (ص) چند حديثى را ارائه ميدهيم.

(١) سعى‌كننده در حصه فايده رسانيدن به بيوه‌زنان و بيچارگان مثل جهادكننده در راه خداوند است. يا مثل كسيكه روزها روزه بگيرد و شبها را بعبادت به صبح برساند.

(٢) من و سرپرست يتيم مثل اين دو (انگشت سبابه و بزرگ) با هم در بهشتيم. منظو بيان علو مقام اوست در روز قيامت. و اين جمله شريفه بهترين مشوقيست براى اعانه به ايتام و تاسيس موسساتى براى تربيت و اعاشه آنها[١].

(٣) زمين قيامت (جائيكه بشر براى حساب و مكافات در انجا حشر ميشود) آتش است غير از مقدار سايه مومن و اين سايه از صدقه دادن پيدا ميشود.[٢]

(٤) رزق را بوسيله صدقه جلب كنيد و مريضان خود را بصدقه معالجه كنيد[٣]

(٥) از آتش جهنم بپرهيزيد (بصدقه) اگرچه به نصف دانه خرما باشد زيرا خداوند او را بزرگ مى‌كند تا در قيامت بزرگتر از يك كوه بزرگ شده و بشما داده ميشود[٤]

[١] اين دو روايت و نظائر آنرا در صفحه ٣٧ ج ٤ صحيح بخارى و صفحه ٢٢١ ج ٨ صحيح مسلم بخوانيد

[٢] ١٦٢ ج ١ فروع كافى

[٣] وسائل صفحه ٢٥٨ ج ٦

[٤] ٢٦٥ ج ٦ الوسائل.