پايه اول كمونستى كه بر الغاى ملكيت فردى بطور كلى استوار است باين دليل است كه در جامعه كمونستى اشياء مورد احتياج بان مقدار زياد است كه هركس هر موقع بهرچه ميل داشته باشد ميتواند به آن دسترسى پيدا كند پس روى اين حساب ملكيت در همچه محيطى بدرد نميخورد و از همين‌جا است كه بناء پايه چهارم كمونستى گذاشته ميشود كه هركس بايد بقدر قوه خود كار كند و هركس به اندازه احتيج خود استفاده كند آنوقت است كه مردم در بهشت برين خواهند بود و آخرين علاج بدبختيها و ناراحتى‌هاى بشريت كمونستى خواهد بود كه ميگويند يك روزى بسراغ انسان ميرسد و همه ما را در دنيا رستگار مطلق و خوشبخت كامل ميگرداند. اگرچه تاكنون در دنيا كمونستى تطبيق نشده ولى بهرحال بايد منتظر روز تولدش بود. نميدانيم بر اين خيالات شاعرانه بخنديم يا بگرييم ولى در حقيقت خنده و گريه هردو مناسب است. خنده بر فكرهاى خرافى كه بقوه متخيله خود بهشتى را براى بشريت تصوير ميكند كه هيچ‌گاه وجود نخواهد گرفت و چه‌بس خود مبتكرين محترم نيز متوجه سخافت آن بوده ولى آنرا وسيله پيشبرد مقاصد سياسى قرار داده‌اند. گريه بحال يك عده از جوانان غافل ما كه باسم روشن‌فكرى اين خيالات موهوم و اوهام موهون را مى‌پذيرند و با انتظار آن روز كه مساوى با روز تولد سيمرغ در كوه قاف است و مقدسات مذهبى و عنعنات ملى خود دورى ميكنند. مولوى ميگويد

(حق را تقليدشان بر باد داد		اى دو صد لعنت بر اين تقليد باد)

راستى آيا ممكن است كمونستى بدنيا قدم بگذارد هيهات؟ هيهات چه قسم ميتوانيم تصور