دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٣ - ٤/ ٢ ابوالقاسم زاهى

ونيز از اوست:

من به رهايى از هر چه مى‌ترسم،

جز به احمد و على اميدى ندارم‌

و [جز] به دختر پيامبر، فاطمه پاك‌

و دو فرزند او و امام على [بن الحسن‌]

و پاك و پاكيزه شكافنده علم خدا

در ميان ما محمّد بن على‌

و پسرش جعفر و موسى و مولاى من‌

على و او را به بهترين صورت گرامى بدار

و ابو جعفر هم نام رسول خدا

و بعد پسر پاكش على‌

و پسر او عسكرى و قائمى كه‌

حقّ محمّد و على را آشكار مى‌كند.

براى رسيدن به آرمان‌هايم به اينها اميد بسته‌ام‌

در روزى كه به پيشگاه خداى والا آورده شوم.[١]

٤/ ٢ ابوالقاسم زاهى‌[٢]

پدران اسباط، روشنايى دل من هستند

در شب‌ها و صبح‌هايم.

[١]. المناقب، ابن شهر آشوب: ج ١ ص ٣١٤.

[٢]. على بن اسحاق بن خلف قَطّان بغدادى، نامبردار به« زاهى»، شاعرى نابغه است كه شعرش را به جانبدارى از اهل بيت وحى، اختصاص داد و مذهب اهل بيت عليهم السلام را برگزيد و چنان فراوان در باره آنان شعر سرود كه از زمره شاعران اهل بيت عليهم السلام به حساب مى‌آيد. به جهت استوارى شعر او و زيبايى تشبيه‌ها و خوبى تصويرگرى‌هايش، معجم‌نگاران، چاره‌اى جز ستودنش نديده‌اند. او در سال ٣١٨ ق، در بغداد، زاده شد و در ٣٥٢ ق يا پس از ٣٦٠ ق از دنيا رفت.