دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣ - ٢/ ٥ كميت بن زيد اسدى

پيشوايى ستبر و سخت كه‌

به جنگ طغيانگران مى‌رود با شمشير برّان.

٢/ ٥ كميت بن زيد اسدى‌[١]

كفاية الأثر به نقل از كميت: بر آقايم امام باقر عليه السلام وارد شدم و گفتم: اى پسر پيامبر خدا! من در باره شما شعرهايى گفته‌ام. اجازه مى دهيد آنها را بخوانم؟

امام عليه السلام فرمود: اى كميت! [اين روزها] ايّام البيض است [و شعرخوانى در آن، روا نيست‌].

گفتم: اشعار، در باره شماست. فرمود: «بخوان» و من خواندم:

روزگار، مرا خنداند و گرياند

و روزگار، تحوّل و رنگارنگى دارد.

براى نُه تن كه در طَف، نيرنگ زده شدند،

همه‌شان كفن گرديدند.

ايشان گريست و امام صادق عليه السلام هم گريست و شنيدم كه كنيزى از پشت پرده مى گريد. نيز وقتى به اين گفته رسيدم كه:

و شش تن كه كسى همپاى آنان نيست:

پسران عقيل، بهترينِ جوانان،

---

[١]. او ابو المستهل كميت بن زيد بن خنيس است. ابو فرج گفته است كه وى، شاعرى پيشتاز و دانا به لهجه‌هاى عرب و آگاه به تاريخ آنان و از شاعران‌[ قبيله‌] مُضَر و سخنگوى آنان بود. او در روزگار اموَيان مى‌زيست و عصر عبّاسيان را درك نكرد و پيش از آن درگذشت. كميت به تشيّع و پيروى از بنى هاشم، معروف و مشهور بود.

پاره‌اى گفته‌اند كه كميت، از ده ويژگى برخوردار بود كه در شاعر ديگرى وجود نداشت: خطيب قبيله اسد؛ فقيه شيعه، حافظ قرآن دلير كاتب خوش‌خط، نسب‌شناسِ مجادله‌گر، نخستين مناظره‌گر در باره تشيّع، بهترين تيرانداز بين اسديان، سوارْكارى شجاع، ديندار و بخشنده بود. او نخستين شاعر اهل بيت عليهم السلام بود كه در حقّ وى از سوى آن خاندان، ستايش‌هاى ارزشمندى صادرشده است. در سال ٦٠ ق، به دنيا آمد و در سال ١٢٦ ق، درگذشت.