دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥ - ٢/ ٥ كميت بن زيد اسدى

و آن گاه على، خوب و مولاى شما

كه يادشان اندوه‌هايم را بر مى‌انگيزاند.

امام عليه السلام گريست و آن گاه فرمود: «هيچ كس نيست كه از ما ياد كند و يا ما نزد او ياد شويم و از چشمانش اشكى هر چند به كوچكىِ بال پشه جارى شود، مگر اين كه خداوند در بهشت، خانه‌اى برايش مى‌سازد و آن را حجابى ميان او و آتش قرار مى‌دهد».

هنگامى كه كلامم به اين جا رسيد:

هر كس از مصيبتى كه به شما رسيد، شادمان باشد

يا روزى از همين اكنون، شماتت كننده [شما] باشد

شما پس از عزّت، خوار شديد، و من‌

نتوانستم ستم را از خودم دفع كنم، آن زمان كه مرا فرا گرفت.

دست مرا گرفت و فرمود: «خداوندا! گناهان گذشته و آينده كُمَيت را بيامرز». و وقتى به اين گفته ام رسيدم كه:

كِى حق در باره شما برپا مى شود؟

كِى مهدى دومِ شما بر مى‌خيزد؟

فرمود: «به زودى، إن شاء اللَّه! به زودى».

آن گاه فرمود: «اى ابو مُستَهِل‌[١]! قائم ما، نُهمين از نسل حسين عليه السلام است؛ زيرا امامان پس از پيامبر خدا، دوازده تن هستند و او (دوازدهمى)، قائم است» ....[٢]

[١]. كنيه كميت است.

[٢]. كفاية الأثر: ص ٢٤٨، بحار الأنوار: ج ٣٦ ص ٣٩٠ ح ٢. نيز، براى ديدن همه حديث، ر. ك: همين دانش‌نامه: ج ٨ ص ٨٧ ح ١٤٤٥.