دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦١ - ٤/ ١ ابو فراس حمدانى

فصل چهارم: نمونه‌هايى از سروده‌هاى قرن چهارم‌

٤/ ١ ابو فراس حمدانى‌[١]

احمد پيامبر شافع و مولاى من، است.

نيز على و دختر پيامبر و دو نواده اويند

و على و باقر علم و صادق‌

سپس امانتدار بيان‌

و على و محمد بن علىّ‌

و على و عسكرى كه همين نزديكى‌ها است‌

و امام مهدى در روزى كه‌

جز آمرزش آمرزش‌گر، چيزى سودى ندارد.[٢]

[١]. ابو فراس حارث بن سعيد بن حمدان بن حمدون حمدانى تَغلِبى، از ادباى بزرگ قرن چهارم، يگانه زمان خود و در فضل، ادب، كَرَم، بزرگى، مجد، بلاغت، زيركى و شجاعت، خورشيد روزگارش بود. شعر او مشهور است. صاحب بن عبّاد مى‌گفت كه:« شاعرى به پادشاهى آغاز شد و با پادشاهى پايان يافت»؛ يعنى با امرؤالقيس و ابوفراس. در شهر مَنْبِج سكونت داشت و در زمان حكومت پسر عمويش ابو الحسن سيف الدوله، در شهرهاى شام مى‌چرخيد. در چندين جنگ، آوازه‌اى به هم زد كه در آنها با روميان جنگيد و دو بار اسير گشت. در سال ٣٢٠ يا ٣٢١ ق، به دنيا آمد و در سال ٣٥٧ ق، كشته شد.

[٢]. المناقب، ابن شهر آشوب: ج ١ ص ٣١٤، الغدير: ج ٣ ص ٤١٥.