دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٩ - ٣/ ٣ ابو تمام طائى

شفا مى‌يابم، و به خودم اندوهى راه نمى‌دهم‌

و شمشير و نيزه‌ام را با خون دشمنان سيراب مى‌كنم.[١]

٣/ ٣ ابو تمام طائى‌[٢]

اللَّه پروردگارم، و امين پيامبر من است‌

برگزيده خدا، و وصىّ امام من است.

سپس دو سبط محمّد در پى وصىّ او

و آن گاه على و باقر علم كه حاميان [دين‌] اند

و تقى زكى جعفر پاك‌

جايگاهى دارد و قرارگاه و مقامى.

آن گاه موسى، و سپس رضا نماد فضل‌

كه بر ديگر اعلام سر است‌

و محمّد بن على پاك‌

عارى از هر بدى و مذمّت‌

و امام زكى با فرزندش قائم،

مولاى مردمان، كه روشنى تاريكى‌هايند.

از او مهربانى خداوند به بندگان آشكار مى‌شود

به منظور ترك تاريكى‌ها كه بدر تمام است.[٣]

[١]. كشف الغمة: ج ٣ ص ١١٧، روضة الواعظين: ص ٢٩٣، بحار الأنوار: ج ٤٩ ص ٢٥٠، سيماى امام مهدى در آيينه شعر عربى: ص ٩١.

[٢]. ابو تمام، حبيب بن اوس بن حارث بن قيس طايى، در ايّام هارون الرشيد عبّاسى به دنيا آمد. ابتدا مسيحى بود و سپس اسلام آورد و در روزگار خويش در خوش‌كلامى و فصاحت شعرى، يگانه بود. در تاريخ درگذشت وى، بين سال هاى ٢٢٨، ٢٣١ و ٢٣٢ ق، اختلاف است.

[٣]. المناقب، ابن شهر آشوب: ج ١ ص ٣١٢.