دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٠ - ٩/ ٣ جلال الدين جعفرى فراهانى

نه شگفت اگر شكفت گل اندر درون مهد

اكنون كه دور مهدى آخرْ زمان رسيد

آن شهسوار ملك كه بر قدر او، قدَر

شد هم‌ركاب اوى و، قضا هم عنان رسيد

بستان شرع مصطفوى، پژمريده بود

صد منّت از خدا كه ز نو باغبان رسيد

آن افتخار دوده عمران، كه چون پدر

از راه منزلت شرف دودمان رسيد

آن مقتداى هاشمىِ فاطمى‌نسَب‌

كز اهل بيت طاهره خاندان رسيد

از جانب پدر، به پيمبر شريف شد

وز مادر شريف به نسل كيان رسيد

تا بشكند صعوبت دجّال، بى مجال‌

عيسى ز دير داير علوى از آن رسيد

اى آن كه پرتو لمعات جلال تو

بر ذِروه رفيع مه و اختران رسيد

حكم جهانْ مطاع تو اى آفتاب ملك!

بگرفت ملك مشرق و تا قيروان رسيد

از فضله نوال تو، چون ماه و آفتاب‌

هر صبح و شام خوان فلك را، دو نان رسيد

گر آفتاب طلعتت از مَطلع ظهور

طالع شود به طالع ما، وقتِ آن رسيد

مدح و ستايش من و جز من كجا رسد؟

آن جا كه «ابن حسام»، تو را مدحْ‌خوان رسيد

تا آن زمان كه باغ جهان را ز روزگار

گاهى بهار باشد و گاهى خزان رسيد